Tym samym przepisy konwencji odstępują od zasady pełnego odszkodowania, która nakazuje kompensację zarówno strat rzeczywiście poniesionych, jak i spodziewanych, a utraconych korzyści.
Roszczenie o zapłatę pełnego odszkodowania jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy do szkody doszło na skutek umyślnego działania przewoźnika lub zachowania cechującego się rażącym niedbalstwem (np. jazda pod wpływem alkoholu, rażące nieprzestrzeganie przepisów ruchu drogowego). W tej sytuacji przewoźnik nie może powołać się na ograniczenia odpowiedzialności i odpowiada zarówno za szkody powstałe w substancji towaru, jak i za inne straty, które w związku ze szkodą poniósł poszkodowany. W treści wyżej wymienionej zasady, ustawodawca przewidział istotne ograniczenie. Mianowicie, świadczenie odszkodowawcze należne od przewoźnika nie może być wyższe, niż rzeczywista wartość towaru w miejscu i czasie przyjęcia go do przewozu. Tak ustalone odszkodowanie podlega dodatkowo ograniczeniu kwotowemu (zostanie ono szczegółowo omówione w kolejnej części artykułu).
Należy także wspomnieć, iż na zasadach ogólnych, poza odszkodowaniem, poszkodowany może domagać się zwrotu przewoźnego, cła i innych wydatków poniesionych w związku z przewozem, proporcjonalnie do rozmiaru szkody. Jeżeli więc doszło jedynie do częściowego zniszczenia lub utraty ładunku, przewoźnik jest zobowiązany jedynie do zwrotu części świadczeń.